وظیفه ی ما در برابر تهاجم فرهنگی ونظامی چیست؟ مسلماً در برابر این خطرات کسانى هستند که باید پیش از همه این مسؤولیت را بپذیرند و بیشتر تلاش نمایند. ولى تجربه نشان داده است که اگر مشکلات  بر دوش یک گروه خاص یا یک قشر خاص باشد هیچ وقت این مشکلات حل نمی شود. به عنوان نمونه، در حمله عراق به ایران  چه کسى باید در برابر لشگر عراق مقاومت مى کرد؟ بدیهى است که در درجه اول این کار وظیفه ارتش ایران است. اما آیا ارتش ایران به تنهایى جواب این جنگ را داد؟ آمریکا کشور ما را محاصره ی اقتصادى کرد، چه کسى باید بیشتر تلاش مى کرد تا این توطئه دشمن خنثى شود؟ واضح است که کارخانه داران و افراد متمول چنین وظیفه اى بر عهده داشتند و باید به طبقات زیردست کمک مى کردند تا فشار کمترى تحمّل کنند. اما آیا چنین شد؟ آیا آنها از بازار سیاه بیشتر سوء استفاده نکردند؟ در مقابل هجوم فرهنگى دشمن هم ابتدا دانشگاه و حوزه باید قد علم کنند و این مشکل را حل کنند. اما اگر ارتش توانست، به تنهایى، هجوم عراق را دفع کند حوزه و دانشگاه هم به تنهایى مىتوانند این کار را انجام دهند؟

این قبیل خطرها که تمام جامعه را تهدید مى کند به یک بسیج همگانى نیازمند است. «اِنَّ حِزْبَ اللّهِ هُمُ الْغالِبُون.» (سوره مائده: 56) اگر همت بسیجیان ما، که حزب اللّه و جنداللّه هستند نبود کى خطر دشمن از ایران دفع مى شد؟ آیا اسمى از ایران روى صفحه گیتى باقى مى ماند؟ اگر بنا بود فقط ارتش آن زمان این مشکل را حل کند من و شما امروز در کشورى به نام ایران زندگى نمىکردیم. بسیج مردم بود که توانست پاسخ تجاوز دشمن را بدهد. در مقابل این هجوم فرهنگى هم، باید یک بسیج همگانى وجود داشته باشد.

همه ی افراد باید احساس مسؤولیت کنند و در یک آماده باش کامل سلاح به دست بگیرند. چه سلاحى؟ در مقابل هجوم نظامى، سلاح نظامى; اما در مقابل هجوم فرهنگى چه؟ اگر از نظر تکنولوژى کمبودى هم داشتیم، به همت بسیجیان عزیز کم و بیش جبران شد. اما در مقابل سلاح فرهنگى، هیچ گاه نمى توان با توپ و تانک جنگید. با اسلحه وجنگ افزارنمی توان به شبهات فکرى پاسخ داد. در مقابل این سلاح، به علم نیاز داریم. همان گونه که در هنگام هجوم نظامى همه رفتند و آموزش نظامى دیدند در این تهاجم هم، همه باید آموزش دینى ببینند و خودشان را مجهّز کنند و بیمه نمایند.

نباید گفت ما کافر نمى شویم.   بنابراین، باید  تلاش کنیم تا سالم بمانیم وگرنه تا چشم باز کنیم مى بینیم که «یخرجُونَ مِنْ دینِ اللّهِ اَفْواجاً.» تا کى خود را به خواب خرگوشى بزنیم و توطئه هاى دشمن را نبینیم ونشنویم؟ مسائل زندگى اجتماعى و اقتصادى متولّیانى دارد که، کم یا زیاد یا دیر یا زود، آنها را اصلاح مى کنند ـ خدا توفیقاتشان را بیشتر کند و راههاى بهترى را به آنها الهام کند و در انجام وظایفشان موفق بدارد ـ اما متولّى اصلاحات دینى و فرهنگى مردم کیست؟ آیا آنها که اکنون هستند از عهده حل این مشکل برمى آیند یا نه؟

اگر از عهده ی آن برنمى آیند، وظیفه ی عمومى مردم است که در این مسأله مشارکت کنند; هر کس به هر اندازه که می تواند. ساده ترین و واجب ترین کارى که از عهده هیچ کس ساقط نمى شود، خواه پیر باشد یا جوان، مرد باشد یا زن، اجرای جلسات مذهبى است.  جوانان، نوجوانان، خانمها، آقایان، پیر، جوان، بازاریان، دانشگاهیان و سایر اقشار کشور باید در سطوح گوناگون جلساتى تشکیل دهند و به شکلى فعّال، مطالب را مطرح کنند، سیر مطالعاتى براى خود قرار دهند، به صورت استدلالى با هم و گفتگو کنند،  هر جا مشکلى پیش آمد و به بن بست رسیدند، براى حل آن نزد یک عالم بروند.

ما  نتوانسته ایم از زیر بار فقر علمى که بر ما تحمیل شده بود بیرون بیاییم، هنوز نتوانسته ایم به قدر کافى، در هر بخشى موفق باشیم نباید انتظار داشته باشیم که هر مشکلى فقط به دست یک نفر حل شود.اگر مشکل جنگ فقط به دست بسیج حل شده مشکل فرهنگى هم فقط به دست نهادهای فرهنگی حل مى شود. همه باید دست به دست هم بدهیم. در مدت پس از انقلاب، اگر پیشرفتى نکردیم، اگر انقلابمان را صادر نکردیم، دست کم، مراقب باشیم تا دینمان از دست نرود. البته خودم را مى گویم وگرنه چه برادران و چه خواهران بسیجی، پاى خود را جاى پاى شهیدان خواهند گذاشت. آنها باید به سلاح علم مجهّز گردند تا عقایدشان سست نشود و شکست نخورند; زیرا امروز حتى قطعى ترین ارزشهاى اسلام و انقلاب ما هم زیر سؤال مى رود.